پرسش‌ای مهم از خوانندگان ضدخاطرات

خوانندگان محترم ضدخاطرات،

سلام!

سولوژن است که با شما صحبت می‌کند. سوال‌ای برای‌ام پیش آمده است که دوست دارم با همه‌ی شما مطرح کنم. می‌خواهم بدانم دلیل اینکه دیگر این روزها کامنت نمیگذارید چیست؟

یکی از دلایل‌ای که سولوژن وبلاگ می‌نویسد این است که در بیش‌تر مواقع خواندن کامنت‌های شما خوش‌حال‌اش می‌کند. این‌که ببیند کامنت جدیدی دارد هیجان‌زده‌اش می‌کند و می‌توانم به‌تان اطمینان دهم که روزی چندین و چند بار به امید کامنت‌ای جدید وبلاگ‌اش را چک می‌کند.

شاید بتوان دلیل این موضوع را بدین‌گونه توضیح داد: وبلاگ‌نوشتن برای سولوژن و احتمالا خیلی‌های دیگر بستری برای معاشرت اجتماعی است. معاشرت البته قرار نیست محدود به وبلاگ و اصولا فضاهای اجتماعی شود، اما چه بخواهیم و چه نخواهیم فعلا بخش قابل توجه‌ای از معاشرین او اینترنتی هستند. گفت‌وگوی وبلاگی، نامه‌ی احتمالی‌ای که با یکی از شما رد و بدل می‌شود و پیام‌گذاشتن بر صفحه‌ی فیس‌بوک دوستان‌اش جزو این شیوه‌های مجازی -ولی مهم- معاشرت هستند.

اگر این‌ها را حذف کنیم تا جایی که می‌دانم معاشرت‌های روزانه‌ی رو در رو هم‌چنان باقی می‌مانند اما واقعیت این است که در وضعیت فعلی‌ی زندگی‌اش حجم شبکه‌ی اجتماعی‌ی قابل دست‌رس‌ِ مستقیم‌ سولوژن کم‌تر از مطلوب‌ است.

توضیح دلایل این وضع وقت زیادی می‌گیرد و حتی مطمئن نیستم ایده‌ی خوبی باشد که درباره‌شان با جزییات در این فضای عمومی توضیح دهم. اما از عوامل موثر می‌توان به فارغ‌التحصیل‌شدن‌ها، مهاجرت به شهرهای دیگر، تغییرات قابل و غیرقابل اجتناب در دوستی‌ها،  اختلاف سلیقه و نوع تفریح با درصد قابل توجه‌ای از آدمیان و هم‌چنان تفاوت سن اشاره کرد (بامزه است، اما بخش قابل توجه‌ای از اطرافیان سولوژن کسان‌ای هستند که در زمان‌ای که او خواندن و نوشتن بلد بود و قطار کتاب‌خوانی‌اش نفیرکشان به پیش می‌رفت هنوز به دنیا نیامده بودند. و البته این را سر تحقیر نمی‌گویم. به هر حال هر کس‌ای یک زمان‌ای به دنیا آمده است. اما از طرفی این اختلاف سن گاهی معاشرت را سخت می‌کند).

اثر کاهش ناگهانی‌ی معاشرت وبلاگی چون جداشدن از بخش‌ای از شبکه‌ی اجتماعی‌ی فرد است. واکنش او به این تغییر یا می‌تواند تلاش مضاعف برای اتصال دوباره به شبکه باشد یا تلاش برای اتصال به گروهِ اجتماعی‌ی جدید. در هر حال، تغییر در اندازه‌ی شبکه‌ی اجتماعی رخ می‌دهد و این تغییر برای انسان که موجودی به شدت اجتماعی است -حتی اگر چون سولوژن موجودی نسبتا درون‌گرا باشد- دردناک است.

ابتدا می‌خواهم نشان دهم که این تغییری که از آن حرف می‌زنم واقعی است. برای این کار تعداد میانگین کامنت‌های هر پست را برای چند ماه نمونه (ژانویه، می و آگوست) در چهار سال اخیر سنجیدم . تعداد متوسط کامنت‌ها در سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ بین ۱۲ تا ۱۳ کامنت برای هر پست بود، اما در سال ۲۰۱۰ این مقدار به نصف، یعنی عدد ۶، کاهش می‌یابد. کم‌کامنتی در ماه آگوست امسال به شدیدترین وضع خود رسید به طوری که میانگین کامنت‌ها حدود دو و نیم کامنت بر پست بوده  است. احتمالا همین هم سولوژن را شاکی کرده، وادار به نوشتن این پست کرده است. جزییات را در شکل ببینید.

در ضمن برای ارزیابی‌ی به‌تر وضع، میانگین نوشته‌های این چند سال را هم حساب کرده‌ام. تعداد نوشته‌های امسال به وضوح کم‌تر شده است. مثلا در سال ۲۰۰۷ ضدخاطرات حدود ۱۵ پست بر ماه داشته است که این عدد به ۷ پست در ماه در سال ۲۰۱۰ تقلیل یافته است. اما این روند کاهشی در سال‌های پیشین هم وجود داشته است اما تاثیری بر تعداد کامنت‌های متوسط نداشته. مثلا در سال ۲۰۰۹ تعداد متوسط پست‌ها در ماه عدد ۸ بوده است (تنها اندکی بیش از ۲۰۱۰) اما تعداد کامنت‌های هر پست به طور متوسط ۱۳ بوده است که رکورد-دار است.

بی‌تردید یکی از عامل‌های این تغییر فیلترشدن این وبلاگ است. خیلی‌ها احتمالا دیگر این وبلاگ را نمی‌خوانند. بعضی‌ها هم از طریق خوراکخوان اینجا را دنبال می‌کنند. اما برای کسان‌ای که پشت فیلتر هستند به احتمال زیادْ خواندن این وبلاگ آسان‌تر از نوشتن در آن است. همین عامل ممکن است بتواند کاهش کامنت‌ها را تا حد خوبی توضیح دهد.

اینک شما می‌توانید به کمک‌ام بیاید. می‌خواهم بدانم آیا از نظرتان دلیل دیگری هم برای کاهش کامنت‌ها و اصولا بی‌جان‌شدن ضدخاطرات وجود دارد؟ مثلا آیا فکر می‌کنید نوشته‌های این وبلاگ دیگر کامنت‌طلب نیستند؟ (چون مثلا خیلی شخصی‌اند یا چندان بحث برانگیز و جنجالی نیستند) یا این‌که به نظرتان ضدخاطرات کلا خیلی لوس شده است و نوشته‌های‌اش نه تنها کامنت‌طلب نیست که حتی نخواندنی است.

اگر لطف کنید و نظرتان را به‌ام بگویید خیلی خوب است. می‌خواهم ارزیابی‌ای از ضدخاطرات داشته باشم. اگر نمی‌توانید کامنت بگذارید (مثلا به خاطر فیلتر) یا حتی ترجیح می‌دهید کامنت نگذارید (مثلا چون می‌خواهید مهره‌ی مار به‌ام بدهید و دوست ندارید این کار را به صورت عمومی بکنید) برای‌ام نامه بنویسید. آدرس‌ام هم sologen ات سولوژن دات نت است. اگر در کامنت یا نامه‌تان بگویید چند وقت است که ضدخاطرات را می‌خوانید حتی به‌تر است. بیش‌تر و مفصل‌تر بنویسید، بیش‌تر خوش‌حال می‌شوم – حتی اگر خواندن‌اش تلخ باشد. ضدخاطرات با این‌که برای‌ام عزیز است، اما چون سنگ سخت و چون دیوار گذرناپذیر نیست. هم من تغییر می‌کنم، هم ضدخاطرات اگر لازم باشد تغییر می‌کند و اگر نشد، کنارش می‌زنم و طرحی نو در می‌افکنم.

تکمیلی: به درخواست CADCAM، این هم نمودار ویزیوتورهای وبلاگ مطابق آمار Webalizer.

Advertisements

31 نظر برای “پرسش‌ای مهم از خوانندگان ضدخاطرات

  1. سولوژن بزرگ – سلام
    من هم داشتم به این فکر می‌کردم. به وبلاگ تو فکر نمی‌کردم؛ که به فضای مجازی ایرانی. همین فیس‌بوکِ زمان بسته. منحصر به وبلاگ تو نیست. مربوط است به فضای مجازی و غیرمجازی ایرانیان. فیلتر هم نقش خیره‌کننده‌ای ندارد.
    دارم به این نتیجه می‌رسم که همه‌ش بر می‌گردد به انتخابات. شاید شتاب‌زده باشد اگر بگویم فضای رخوت بعد از انتخابات مایه‌ی اصلی این بی‌رمقی‌ست.ورژن شخصی‌ش می‌شود این: من در اینترنت دیگر تلاش‌ای برای به اشتراک‌گذاری ندارم. دیگر حوصله‌ی پیش از را ندارم. نه این‌که پیش از این فقط در مورد ماجراهای پیش‌روی فضای سیاسی حرف می‌زدم، نه! اما فضای موجود هرچه اسم‌ش را بگذاریم، انگار از کارکردهای فضای اجتماعی مجازی کاسته است. اینترنت محیطی شده برای خبررسانی فقط. چه‌طور بگویم؟ نمی‌دانم. حتمن گیجی‌م را می‌فهمی…

  2. سولوژن جان! جدا از دلیلی که علی گفت! من فکر می کنم تعداد پست های «استاتوسی» ات اخیراً زیاد شده! هر چند که جالب باشد ولی نیروی محرکه ای برای بازخورد ایجاد نمی کند.اگر مطلب را بیشتر بسط بدهی نکات قابل بحث هم زیاد خواهند شد.
    ارادتمند 

  3. Sologen,
    I am one of the silent readers of your blod since its beginning and I like the discussions in your blog. I dont know why I read less your blognowadays, but it is important for me that you write. I try to put more comments, now that you asked 🙂
    Bon courage,
    SH

  4. زیر پست های شما که من در گودر شیر میکنم کامنت می آید. همینطور پست های شیر شده خودم. خوب یا بد خوانندگان زیادی این روزها کامنت ها را در گودر رها میکنند. حتی اگر همچون منی هر روز تذکر دهد که در وبلاگ بنویسید!

  5. سلام، من از گوگل ریدر می خونمتون. مدت زیادی هم نیست، شاید یک سال، یا یک کمی بیشتر. حرفتون رو خوب می فهمم، چون خودم نزدیک به یک سال کامنت هام رو بستم و اعصابم هم آروم بود (چرند زیاد می نوشتند) اما دیدم دقیقا عین همین که شما گفتید، آدم کم کم به فکر بستن وبلاگ می افته.
    این شد که اومدم کامنت بگذارم.
    با این حال گمونم نباید درگیر تعداد کامنت ها شد. و نمی شه هم همه ش رو تقصیر گودر دونست. روزی در هفته ی پیش بلاگ من 634 تا ویزیتور داشت و 11 کامنت. شاید بلاگ خون ها کم حوصله شده اند، به خاطر فیلتر، به خاطر سرعت اینترنت، به خاطر گرونی، به خاطر افسردگی…
    و در آخر، تحسینتون می کنم که با شهامت نوشتید دلتون کامنت می خواد. و برام جالب هم هست. چون من واقعا دلم کامنت نمی خواد. واقعا. شاید اگه شما هم کامنت گذارهایی داشتید مثل اون هایی که توی وبلاگ مرحومم کامنت می گذاشتند، به همین حس می رسیدید.
    شاد باشید و پیروز.
    بنویسید، چه با کامنت، چه بی کامنت.

  6. همه ی دلیل های کامنتهای بالا درست بود. ولی در مورد من بیشتر از همه گودر صدق میکنه. همونجا همه ی وبلاگها رو میخونم و دیگه تو صفحه ی اصلی نمیرم. البته من کلا خیلی کم کامنت میذاشتم از اول هم. اما خودت میدونی که همیشه اینجا رو میخونم.
    حالا خودت چرا دیگه کامنت نمیذاری؟ مثلا برای راز؟!! :دی

  7. سلام سولو
    من که دارم از گودر می خونم اکثر اوقات و وبلاگ های مختلف رو زپ می خونم و زمانی برای مراجعه مستقیم نمی مونه و نظر پای نوشته

  8. Hi,
    I think the main problem is google reader and facebook, you know what, I am quite sure if I read these posts in FB, I like to discuss about them via comments, I dunno exactly why?!! might be FB is more like real world chatting in comparison with blogs ,
    I know a couple of my friends those who move from blog to FB, just the point is then u should not consider FB as a place for so personal stuff, I mean you should treat it as a blog,not more.
    4kerim

  9. سلام 🙂
    این تغییر (در تعداد ویزیتورها، تعداد کامنت ها، تعداد پست ها) برای منم کاملاً ملموس بوده در مورد وبلاگ خودم. در مورد بیشتر وبلاگهایی که از چندین سال پیش می خوندمشون هم تعداد مطالب و کامنت هاشون کم شده (تعداد زیادیشون هم که رسماً بسته شدن). از طرف دیگه خودم هم خیلی کمتر کامنت می گذارم (با اینکه فکر می کنم میزان وبلاگ خونیم کم نشده چون ساعات زیادی از روز رو پای کامپیوتر و اینترنت هستم). چند وقت پیش که برای یکی از مطالبت کامنت گذاشتم خودم یکهو مچ خودم رو گرفتم که اِ بعد از چند وقت داری کامنت میذاری تو یه وبلاگی! دقیقاً نمی دونم چیه اما انگار یه حس بی حسی و انفعال پیش اومده! انگار مطلب برانگیزاننده کم شده (کلاً در سطح وبلاگها میگم) یا شاید آستانه برانگیزانندگی آدمها رفته بالا. شاید اون چند سال اول خیلی هیجان ایجاد می کرد مواجهه با عریانی افکار و احساسات آدمها در جامعه مجازی با توجه به فاصله ای که در جامعه واقعی وجود داشت و این بازشدگی (openness) جذابیت زیادی داشت. شاید هم دلیلش فقط این باشه که آدمها هر روز از روز قبل گرفتارتر هستند و با سرعت بیشتری به دور خودشون می چرخن. اینها همه گمان های من بود بهرحال 🙂 در انتها اینکه شما نوشتن رو کنار نگذار دکتر جان 😉

  10. salam solo jan
    sharmande daram fenglish minevisam
    ye zahmati bekesh ! nemoordare tedade bazdid konande haye wbeloget ro ham bezar ba zekre tarikhe hodoodie filter shodanesh. fekr oonvaght mitoonam javabi ke too zehname ro ba nemoodar haye khodet behet begam.
    amma pishdaramadesh ellatesh mesle az beine raftane BBS va mavara hast be nazaram. amma baad az nemoodar haye tedade viewer rahat tar mishe tojih kard.

  11. Hey man,
    I don’t use google reader or Godar or … and I don’t check any weblog directly!
    I limit myself only to Facebook because even that takes me a lot of time (I was in several social networks and I just closed my account in all of them) So I only read a weblog if I can reach it from Facebook like this post that you shared on FB.
    Although you shouldn’t consider me as a reader of your blog, I comment anywhere that I have something so say (usually against what I just read). Obviously most of the time it’s not the case cause many posts are just informative, or I agree with the author or I simply have nothing to say about it.

  12. [آقای خسروبیگی این کامنت را برای‌ام با نامه فرستاد و قرار شد من در وبلاگ بگذارم. -سولوژن]

    من همونطور كه در بند 8 مرامنامه ام نوشته ام
    در صورتی كه متن پستی كامل و بی نقص باشد كامنت نمیذارم!
    بنابراین كم بودن تعداد كامنتهایت از طرف من، دلیل بر خوب و كامل بودن اغلب آنهاست
    البته فیلتر بودنت هم مزید بر علت است آنهم 2 طرفه
    یعنی یكی دیگر از دلایل خوب بودن وبلاگت فیلتر شدن آن است
    همچنین یكی دیگر از دلایل كم بودن كامنتهایت فیلتر شدن وبلاگت است
    یك ضرب المثل فارسی هست كه میگه
    میخوای كسی رو بشناسی به دوستاش نگاه كن
    بر مبنای همین ضرب المثل هست كه من
    از هرچی آخوند و شخصیت كه در صدا و سیما صحبت میكنند و ازشون تعریف میشه بدم میاد
    با خودم میگم اگر این آدم خوبی بود
    تلویزیون جمهوری اسلامی نمیذاشت حرف بزنه یا ازش تعریف نمیكرد!
    بر عكس معتقدم
    هر كسی كه اینها ازش بد بگن
    یا مثلا وبلاگشو فیلتر كنند
    آدم خوبیه

    این را هم اضافه كنم كه با توجه به اینكه مشترك فید شما هستم
    مطالب شما را میخوانم
    البته با كمك گودر
    ضمنا از زمانی كه با شما آشنا شده ام و به وبلاگتان لینك داده ام تا كنون مطالب شما را میخوانم
    من مشترك فید مطالب وبلاگهایی كه بدانها لینك داده ام و چند وبلاگ دیگر هستم

  13. I wish there was a way to evaluate how «personal» or «interesting» your posts are. For example can you find the median of word count of posts per each months? I believe this is the main reason you are looking for

  14. در مورد من،
    ۱. با این که از خواننده‌های قدیمی وبلاگ‌ات هستم 😉 ولی به نسبت فکر می‌کنم کم کامنت گذاشته‌ام. یعنی تنبلی من در کامنت حتی پیش از «تغییرات» هم بوده. اما،
    ۲. گودر + فیلتر. در مورد من لااقل، فیلتر بود که باعث شد درست و حسابی از گودر استفاده کنم. اگر نه تعداد بسیار کم وبلاگ‌هایی که می‌خواندم را مستقیم مراجعه می‌کردم. فیلتر این جا باعث شد بروم آن جا!
    ۳. چون من هیچ وقت خیلی خودم را درگیر فضای وبلاگ‌های فارسی نکردم، قاعدتن نظر نادقیقی خواهم داد. اما در کل حس می‌کنم که تب و تاب وبلاگ‌نویسی بسیار کم شده. احتمالن به خاطر فراگیر شدن فیس‌بوک و سایت‌هایی نظیر بالاترین:
    ۳.۱. کسانی که عمومن خبر از وضعیت زنده‌گی روزمره‌شان می‌دادند، رفته‌اند سراغ فیس‌بوک،
    ۳.۲. کسانی که اخبار عمومی می‌داده‌اند، سراغ بالاترین و سایت‌های مشابه،
    و چون هر کسی بالاخره زمان محدودی دارد برای وب‌گردی، وبلاگ‌خوانی حذف شده.
    ۴. به طور عمومی و در کلِ دنیای رسانه هم گویا مردم به سمت فرهنگ «فست فود» گرایش پیدا کرده‌اند. حوصله‌ی تحلیل و نظر کارشناسانه خواندن و شنیدن مثل این که کم‌تر شده. یا رسانه‌ها به این سمت گرایش پیدا کرده‌اند و کم کم ذائقه‌ی مردم هم تغییر کرده. (البته نه که تو لزومن پست‌های‌ات همه درست و حسابی باشد 😉 😀 مثلن این آخری‌ها که مرتب حدیث روز در می‌کردی، در نظر این سناریو بود که سولویی داریم که حسابی سرش شلوغ است و تنها برای آپدیت کردن چیزکی می‌نویسد. و جواب‌اش هم «هاها» یا «خوب…» یا «اوکی‌ی‌ی» بود.)

  15. من هم مثل روزبه از خواننده های قدیمی وبلاگت هستم 😉 البته از کامنت گذاران دائمی نیز. حتی فکر کنم کامنت های من برای بیش از کامنت های تو برای من است. من نیز سایت های شبکه های اجتماعی مثل فیسبوک و بالاترین (در خارج از ایران) و فیلتر (در ایران) را عامل اصلی در کم شدن کامنت می دانم. بارها شده برای اینکه بازخوردی از نوشته ام بگیرم آن را در فیسبوک به اشتراک گذاشته ام و آنجا بیشتر کامنت داشته ام. به نظر می رسه وبلاگ نویسی و کامنت گذاری باید تغییر کنند تا با دنیای پر از سایت های شبکه اجتماعی هماهنگ بشن.

  16. زنده باد رامین قهرمان! من هم چند ماه پیش به این موضوع فکر کرده بودم و اگر مثل اکثر چیزهای دیگر به آینده موکول‌اش نکرده بودم و البته سوادش را هم داشتم، این کار را می‌کردم.
    یک مشکلی هم که در مورد گودر وجود دارد این است که وقتی نوشته‌‌ای به اشتراک گذاشته نشده (حالت معمول فید‌های وبلاگ‌هایی که می‌خوانیم)، نمی‌توان در موردش نظر داد.
    باید کار مشابه کاری که این پلاگین برای فیس‌بوک انجام می‌دهد را برای گودر هم بتوان انجام داد و بر اهل علم است که به سراغ‌اش بروند، حتی اگر در چین باشد!

  17. اضافه می‌کنم: من با WPBook وبلاگ‌ام را چپاندم در فیس بوک. مثل این که یک جایی را اشتباه کرده‌ام (شاید هم نکرده‌ام) و گویا هنوز کامنت‌ها از فیس بوک نمی‌آید در وبلاگ‌ام.
    کافی است نصب‌اش کنی و مطابق دستور العمل خودش بروی جلو.
    ممنون از رامین.

  18. به نظر من علت‌اش نه لوس بودن هست و نه نخواندنی شدن مطالب. شاید یک علت عمده‌اش این باشه که مدتیه که پست‌های کامنت‌خواه‌ات کم‌تر شده‌ان. در مورد من یک جوریه که با خیلی از پست‌ها نه موافقتی دارم و نه مخالفتی. نظری هم ندارم که اضافه کنم. برای همین هم هست که تنها می‌خونم و دیگه عکس‌العملی نشون نمی‌دم.

    اتفاقا پیشنهاد کامنت گذاشتن برای وبلاگ‌ها از طرف خودت بود و من از وقتی که در یک پست نوشتی، سعی می‌کنم تا حد ممکن (تا حد ممکن!) برای پست‌هایی که می‌بینم کامنت بگذارم. انصافا هم برای کسی که مطلبی می‌نویسه، دیدن کامنت دریافتی خیلی لذت بخشه!

  19. با شما موافق هستم که مساله اصلی فیلتر شدن وبلاگ‌تان است. من شخصاً به جز مواقع ضروری از فیلترشکن استفاده نمی‌کنم. فیلتر شدن و استفاده از گودر اثر تشدید‌کننده روی هم دارند. یعنی چون خیلی از وبلاگ‌ها فیلتر است مجبور به استفاده از گودر هستیم بعد چون در گودر عادت کرده‌ایم دیگر حتی برای وبلاگ‌های غیر فیلتر هم کامنت نمی‌گذاریم.
    جزو اولین وبلاگ‌هایی بودید که حدود سه سال قبل به گودر اضافه کردم. البته قبل از آن پراکنده می‌خواندم.
    اگر کامنت‌ها برای‌تان مهم است بهتر است در پست‌هایی مثل همین پست برای اهمیت کامنت تاکید کنید.
    مثل برخی وبلاگ‌های دیگر فیدتان را ببرید فیدبرنر که هم کامنت‌ها را نمایش دهد که خوب موجب تحریک به نوشتن است و می‌شود اهمیت کامنت را آن پایین اضافه کرد.
    بخشی از بازخوردها را باید در شبکه‌های اجتماعی دریافت کنید یعنی مثلاً من بخشی از کامنت‌هایم را در فیس‌بوک یا گودر می‌گیرم. با این وجود در مورد شما هر چند وبلاگ‌تان را دنبال می‌کنم ولی در شبکه‌های اجتماعی پیدای‌تان نکرده‌ام.

  20. Solo jan mamnoon az nemoodare zibai ke gozashti. too zahmat oftadi.
    khob nemoodar ajob bood. neshoon mide ke filter shodane sitet tasir to meghdar bazdid konande nadashte va amalan filter bi tasir boode. man dalil ke be zehnam mirese hamoonie ke baes shod mavara ya BBS ha az bein beran ya kam moshtari beshan.
    khob dar inke weblog kamelan sakheye khassi az «idea sharing» va «networking» hast shakki nist. amma fekr mikonam bache hai ke weblogo shoroo kardan dige ya doost nadaran edame bedan va inke va boodan facebook va podcasting va twitter dige nemiresan kheili be weblog ! maslan facebook kheili az ehtiajate idea sharing ro dar ekhtiar mizare ya twitter kheili rahat tar status ro be etela miresoone.
    banabarin man fekr mikonam kam kam dorane weblog dare be sar miad. agar che ke ye charisma barash hamishe baghi khahad moond. amma mishe goft ke facebook hodoode 70-80 % kare weblogo mikone. albate oonam moshkelate khodeshon dare vali khob yeki az moshkelate weblog in bood ke bayad be tak tak sar mizadi ! amma facebook chizi nist joz inke hameye weblog haro mishe ye ja jam kard va albate jazzabiat haye majazie digei ham dare. banabarin nakhaste mardom be oonvar ham tavajoh mikonan va az sar zadan be weblog ha kam mikonan ya sari azash migzaran.
    kholase ke be nazare man (ke shayad ham dorost nabashe) weblog nevisi kam kam lezatesho az dast mide va in hich rabti be post haye to nadare va hich rabti ham be khanande ha nadare ! mishe be cheshme ye moj nigah kard ke shoroo shod ama va raft. moj haye badi ham hast va anche mimoone darya hast va mano to ke darim roo moj haye mokhtalef shena mikonim 🙂

  21. شاید بخاطر فیسبوک باشه. چون اونجا کامنت میگذاری و لایک هم میشه به کامنت ها داد.

    من خودم کمتر وبلاگستان میام. کلا وبلاگ واسه ی این خوبه که انرژی ی انباشته ی نوشتن انسان ها – که راهی برای خروج نداشته به اونجا بره و سر ریز بشه. خصوصا ما ایرانی ها که زیاد از ما نوشته نمی خواهند (انشا و گزارش و اسی). اما فیسبوک احتمالا این انرژی رو تخلیه می کنه
    اما این پست بدک کامنت نگرفته. در حقیقت خیلی زیاد کامنت گرفته.

  22. به سهیل: نه، این پست خوب کامنت گرفت اما دیگر مستقیم‌تر از این نمی‌شد مخاطب را فراخواند.
    برآورد کلی‌ام را در پست بعدی نوشته‌ام. فیس‌بوک کم‌تاثیر نیست ولی گودر هم جزو متهمان اصلی‌ست.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s