سوال‌های ساده‌ی من

داشتم به بچه‌ها (۱) می‌گفتم، گاهی بخش‌هایی از ذهن آدم به همان جاهایی باز می‌گردد که سال‌ها پیش از آن‌ها عبور کرده بود. از خودم بگویم، الان به نظرم می‌آید سوال‌هایی را می‌پرسم که وقتی نوزده بیست سال‌ام بود می‌پرسیدم. سوال‌های خیلی پایه‌ای ولی پیچیده‌ای (۲) چون «آمدن‌ام بهر چه بود؟». یا مثلا پرسش از اهمیت وجود خدا یا سوال‌هایی در هم تنیده‌ای از این دست.

(۱): بچه‌ها یعنی تعداد جوان بین ۲۱ تا ۳۰ سال!
(۲): برای بعضی‌ها گویا این سوال‌ها ساده است، نه به این دلیل که واقعا پاسخ مشخص‌ای داشته باشند، بلکه به این دلیل که اصولا به‌شان پاسخ نمی‌دهند. (گرچه به جای‌اش راه‌حل ارایه می‌دهند.)

Advertisements

5 نظر برای “سوال‌های ساده‌ی من

  1. یاد یه مطلبی افتادم در رابطه با جایگاه ضمیر ناخودآگاه در حل مسائل. چكیده اون مطلب این بود كه وقتی پرسشی برای یك نفر مطرح می شه و در كوتاه مدت پاسخی براش پیدا نمی كنه ممكنه اون رو رها كنه اما ناخودآگاهش اون پرسش رو رها نمی كنه و به دنبال پاسخ می گرده و اگر به پاسخ رسید ناگهان اون رو به خودآگاه شخص اعلام می كنه. به نظر بسیاری از جرقه های ذهنی هم بر پایه همین نظر استوارن. به نظر من این مسئله كه شما گفتید هم شاید از همین جا ناشی بشه و چون ناخودآگاه پاسخی پیدا نمی كنه بعد از سال ها اون پرسش رو دوباره مطرح می كنه.

  2. من همیشه فکر می‌کنم که تو چگونه این‌ حرف‌های ساده را این‌طور زیبا کنار هم می‌چینی که آدم لذت می‌برد از خواندش. لابد برای همین است که این‌جا ضدخاطرات است و تو سولوژن! می‌خواهم بگویم این سوال‌های ساده‌ات هم خواندنی‌ست! اگر نگویی این حرف‌ها چه ربطی (ربط‌ای؟) به این پست دارد.

  3. … خب ، اینکه کسی آن سوال ها را از خودش میپرسد برای شما جای سوال دارد یا اینکه چرا آن سوال هارا اساسا از خودش میپرسد ؟ با چراییش مشکل دارید یا با وجودشان ؟ ( وجود کسانی که آن سوال هارا در سنی که نباید از خودشان میپرسند؟ )

  4. ببین خیلی باحال می نویس.ولی نمی دونم اینا که خارج کشورند چرا یه سدری خاصی تو نوشته هاشونه.یه بی تفاوتی.بی هیجانی.سردی دیگه.البته حدس می زنم خارج کشوری.

  5. به بوگی: گویا چنان فرآیندی هم وجود دارد، اما به نظرم در این مورد خیلی برای‌ام صدق نمی‌کند. چون من به پاسخ نرسیده‌ام، اما سوال‌های‌ام دوباره ایجاد شده‌اند. گمان‌ام تفاوت در شرایط محیطی باشد. درست مثل وقتی که بعد از سال‌ها آدم سراغ خواندن گرامر برود و دوباره همان سوال‌های پیشین برای‌اش ظهور کنند.

    به علی: لطف داری، گمان‌ام دلیل‌اش این باشد که ساده‌اند!

    به روجا: تنها به نظرم این اتفاق جالب و بامزه است. «جای سوال داشتن» را دستِ کم دو جور می‌توانم تعبیر کنم (که یک جورش قضاوت‌ای اخلاقی است)، در نتیجه نمی‌توانم دقیقا پاسخ‌تان را بدهم.

    به پگاه: من این‌گونه فکر نمی‌کنم. و علاوه بر این راست‌اش ترجیح می‌دهم این‌گونه که شما آدم‌ها را به صورت استروتایپی می‌بینید هم نگاه نکنم: http://sarkeshiha.blogfa.com/post-11.aspx
    یعنی هر کس‌ای از کشور خارج شد دیگر انسان نیست؟!

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s