انتخابات مجلس: چه انتظاری از دینامیک سیاست دارید؟

من از آن‌هایی نیستم که بخواهم با رای‌دادن یا رای‌ندادن‌ام مشت محکم‌ای بر کس‌ای بزنم (*). روی‌کردم در حال حاضر سودگرایی است و کاری را صلاح می‌دانم که سود بیش‌تری (از نظر خودم)‌ داشته باشد. حالا دو سوال مشابه برای‌ام پیش می‌آید:

-چرا فکر می‌کنم رای‌دادن ممکن است برای آینده‌ی مملکت به‌تر باشد؟
-چرا فکر می‌کنم رای‌ندادن ممکن است برای آینده‌ی مملکت به‌تر باشد؟

یا به زبان‌ای دیگر:
فرض کنید هدف‌مان رسیدن جامعه‌ی ایران به نقطه‌ی X است (به جای X هر چیزی دوست دارید بگذارید. انتخاب شخصی‌ی من در حال حاضر اهمیت‌ای ندارد). آیا آن‌قدر از دینامیک سیستم اجتماعی‌ی ایران، سیاست‌بازی‌ی حاکمان ایران و سیاست بین‌الملل آگاه هستیم که بتوانیم تصمیم‌ای بگیریم که شانس رسیدن جامعه‌ی ایران را در ده تا بیست سال آینده به وضعیت X بیش‌تر کند؟

صریح‌تر بگویم:
بر این باورم که نه تحریم و نه شرکت فعال در انتخابات فعلی هیچ تاثیر کوتاه‌مدت‌ای نخواهد گذاشت. حداکثر قدرت تحریم چیزی در حدود ده بیست درصد کل آرای جمع‌شده خواهد بود. با این‌که ده بیست درصد کم نیست، اما آن‌قدر هم نیست که مشروعیت کس‌ای را کم یا زیاد کند. هم‌چنین در صورت انتخاب نیروهای اصلاح‌طلب، درصد چنان نیروهایی آن‌قدر نخواهد بود که تغییر اساسی‌ای در قوانین‌ تصویب‌شده ایجاد کنند. به نظرم تفاوت دو وضعیت نه در بازه‌ای کوتاه مدت که در بلند مدت مشخص خواهد شد. تاثیری که نه ناشی از تغییر در قوانین، بلکه ناشی از غرغرهای مداوم اقلیت‌ای ناچیز خواهد بود.

بیش‌تر وارد جزییات شرایط ممکن نخواهم شد، اما باز دوباره سوال پیشین‌ام را می‌پرسم:
آیا آن‌قدر از دینامیک سیستم اجتماعی‌ی ایران، سیاست‌بازی‌ی حاکمان ایران و سیاست بین‌الملل آگاه هستیم که بتوانیم تصمیم‌ای بگیریم که شانس رسیدن جامعه‌ی ایران را در ده تا بیست سال آینده به وضعیت X بیش‌تر کند؟

(*): دستِ کم به خاطر این‌که نزدیک هیچ صندوق رای‌ای نیستم، رای نمی‌توانم بدهم.
نکته‌ی مهم: این نوشته تاثیرگرفته از صحبت‌هایی است که با دوستان‌ام در این چند ماه اخیر کرده‌ایم. طبیعی است که همه‌ی این گفته‌ها برداشت من از شرایط فعلی است و نه الزاما برداشت آنان.

Advertisements

13 نظر برای “انتخابات مجلس: چه انتظاری از دینامیک سیاست دارید؟

  1. سلام…گاهی هیچ اتفاقی نمی افتد….گاهی روزها می گذرد.بدون اینکه آب ازآب تکان بخورد.پرده ای کناربرود یعنی عکسی بشود توی یک قاب عکس آن هم کهنه بزند….ودراین..این درآرامش لعنتی.چیزی جزحس جانکاه پوچی برایمان نمی ماند.گاهی هم زندگی مثل همیشه است ..باراما ما هستیم که فرق می زنیم..فرق داریم نه از وسط سرمان…که دلمان یک چیزخاص می خواهد.یک هیجان خاص یا حتی نه..یک رویایی مرده ..اگردوست داشتید برای ماکارهایتان رابفرستد…اگردوست داشتید مارا لینک کنید..با امید روزهای بهتر در آینده….

  2. به نظر من این X که از آن صبحت می‌کنید خیلی بزرگ و کلی و مبهم است، از «ما»یی صحبت می‌کنید که می‌خواهند «مملکت» را «درست» کنند.
    نظر شخصی من این است که در بحث‌هایی مثل این روی سؤال‌ها و خواسته‌های روشن، و مشخصی تمرکز کنیم، و بعد اوضاع را بررسی کنیم، خواسته‌هایمان و شرایط و امکاناتمان را بسنجیم و احیانا اولویت‌بندی کنیم. فکر کنم این‌طور بشود حرف‌های دقیق‌تر و کمک‌کننده‌تری زد. مثلا،
    آیا می‌شود به روی کارآمدن افرادی با عقلانیت اقتصادی بیشتر کمک کرد؟آیا می‌شود سطح آزادی بیان را بهتر کرد؟آیا ممکن است قانون اساسی را تغییر داد؟ و …

  3. نگاه منطقی به موضوعات حساسی مثل انتخابات همیشه قابل احترام و تحسینه.

    من با شما موافقم که واقعا تاثیری که شرکت یا عدم شرکت ما در انتخابات ایران می‌گذارد نمی‌تواند در کوتاه مدت محسوس باشد و اگر اصولا تاثیری در کار باشد در دراز مدت محسوس خواهد بود و اثرش هم با دانش فعلی ما قابل پیش‌بینی نیست. شاید یکی از دلایلی که نباید «رسانه انتخابات» را تضعیف کرد یا مردم رو از مشارکت در آن منصرف کرد هم همین باشد. چون ما اثرات دراز مدت مشارکت مردم در انتخابات را نمی‌‌دانیم و اثر کوتاه مدتی هم ندارد، ولی دست کم می‌توانیم حدس بزنیم که حضور مردم در انتخابات «احتمالا» در دراز مدت تاثیر مثبت‌تری در «توزیع عادلانه‌تر قدرت» در جامعه خواهد گذاشت. (اگر آن حالت X شما را مثلا توزیع عادلانه‌تر قدرت فرض کنیم)

    نکته دوم این‌که اگر چه با شما موافقم که اوضاع ایران رو تا 20 سال یا حتی 10 سال دیگر نمی‌شود پیش‌بینی کرد ولی به سختی می‌توانم از این واقعیت «نتیجه‌ عملی» بگیرم. عدم توانایی «ما» در پیش‌بینی رفتار «سیستم‌های پیچیده» مانند جامعه اولا منحصر به جامعه ایران نیست و ثانیا اگر بنا باشد منجر به «انفعال سیاسی» شود،‌ اصولا و تقریبا در همه شئونات دیگر زندگی نیز باید منفعل باشیم. من شخصا حتی از پیش‌بینی موضوع‌های ساده‌‌تری مانند این‌که آینده فرزندم در 10 سال دیگر چه خواهد شد خودم را نانوان می‌دانم. نداشتن دانش کافی برای پیش‌بینی آینده، دست‌کم از لحاظ «منطق روانی بشر»،‌ نمی‌تواند و نباید به انفعال او منجر شود.

  4. بازتاب: links for 2008-03-12 « بامدادی

  5. دلم میخواد که برای این دوره رای میدادم… فقط نمیدونم برای اینه که الان نمیتونم رای بدم یا اینکه فکر میکنم الان باید رای داد؟
    – به نظر من دینامیک سیاست زیاد جالب نیست! state اون بعد از 10، 20 یا 100 سال مهمتره. در نتیجه باید رای داد. (یعنی که با پاسخ ورودی صفر(از ورودی افرادی که شبیه من فکر می‌کنند) این مملکت حال نمیکنم.)
    – من کلا آدم تاریخ‌دونی نیستم. اگه کسی مثالی از اینکه «رای ندادن تاثیری در جهت بهبود وضعت یک مملکت داشته» بیاره، خوشحال می‌شم بدونم.

  6. اطلاع از شرایط دینامیک شاید کمی (فقط کمی) در دسترس باشد، اما آگاهی از شرایط مرزی تقریبا صفر است. درست شبیه به این است که معادله حرکت را بدانی، همه مشخصات جرم و عامل تحریک را هم بدانی اما چون نمی‌دانی اطرافت چیست، بهینه‌سازی و پیش‌بینی آینده که هیچ،‌ کوتاه مدتت را هم نمی‌توانی تخمین بزنی.

  7. به سان: !!!

    به پاسپارتو: حرف‌تان صحیح است. من X را آن‌جا گذاشتم چون نمی‌خواستم سلیقه‌ی شخصی‌ام را در بحث وارد کنم. شما به جای X بگذارید افزایش سطح آزادی‌ی بیان. حال پاسخ چیست؟

    به بامداد: طبیعی است که نمی‌توان پیش‌بینی‌ی دقیق داشت. اما آیا می‌توان هیچ‌گونه پیش‌بینی‌ای داشت؟ در واقع آیا توزیع احتمال از-پیشین‌ای که می‌توانیم نسبت به آینده داشته باشیم، ربطی به عمل‌مان در حال حاضر دارد؟
    در مورد فرزندان چنین پیش‌بینی‌ای می‌توانید بکنید. مثلا می‌دانید هر چه سرمایه‌گذاری‌ی بیش‌تری برای تحصیل‌اش بکنید، در آینده با احتمال بیش‌تری فردی تحصیل‌کرده‌تر خواهد شد. در مورد خیلی کارهای دیگر هم چنین پیش‌بینی‌ای قابل تصور است (و البته پیش‌بینی‌ها، افق پیش‌بینی‌ای دارند که پس از آن پاسخ‌ها دیگر خیلی معنادار نیستند).
    اما آیا وضعیت فعلی‌ی ایران و انتخابات پیش‌رو این‌گونه است؟
    پاسخ شخصی‌ی من این است که عمل مثبت فعلی باعث تاثیر مثبت در آینده‌ی دور ایران خواهد شد؛ اما افرادی وجود دارند که بر چنین باوری نیستند (و دقیقا به همین دلیل رای نخواهند داد) و من مطمئن نیستم چگونه می‌توان نظرشان را رد کرد.

    به MVB: خب، همین دینامیک سیاست است که حالت آن را بعد از ده بیست سال مشخص می‌کند.
    در مورد تاریخ و این‌که آیا تا به حال هیچ تحریم‌ای در جهان پاسخ داده یا خیر، من هم مشتاق‌ام که بیش‌تر بدانم. کس‌ای اطلاع‌ای دارد؟

    به علی: منظور من از دینامیک معمولا همه‌ی چیزهای لازم برای به دست‌آوردن حالت آتی‌ی سیستم است. پس دانستن یا ندانستن شرایط اولیه را هم جزو سوال بدانید.
    اما برای‌ام جالب است بدانم که شرایط اولیه (یا شرایط مرزی به قول شما) چنین سیستم‌ای را چه می‌دانید؟

  8. این هم بهانهء خوبیه ها! من باید دست کم دوساعت برای رفت و دو ساعت برای برگشت و معلوم نیست چقدر وقت برای انتظار سرمایه‌گزاری کنم که برم سفارت، رأی بدم. با چنین بهانه‌ای دیگه احتیاجی هم به بحث و جدل با موافقان شرکت در انتخابات نیست. چرا زودتر به فکر خودم نرسید؟!

  9. به پانته‌آ: من بهانه نیاوردم، سوال پرسیدم! و این سوال نه شرکت در انتخابات را توصیه می‌کند و نه تحریم‌اش را.

  10. من فکر میکنم (یکی نیست بگه چرا؟) که دینامیک سیاست توی ایران مهم نیست. چون خارج از محدوده دید من و شماست. ولی از طرفی وضعیت 20-30 سال آینده مملکت بیشتر قابل پیشبینی تره تا وضع 1 سال آینده! اگر سیاست ایران رو یه چیز smooth فرض کنبم از نظز منطقی این حرف من ناجور خزعبله . ولی موضوع اینه که به نظر من کلن سیاست یه سیستم ترتمیز نیست، یه سیستم داغونه. امممما، ایران یه مینیمم داره که 20-30 دیگه مملکت به احتمال خوبی اونجاست…

  11. به MVB: نمی‌دانم حرف‌تان را درست فهمیده‌ام یا خیر،‌ اما اگر درست فهمیده باشم معنای‌اش این است که دینامیک ما دارای مدهای سریع و کند است و مدل‌سازی‌ی دینامیک کند آن (که اثرات‌اش در آینده‌ی بلند مدت است) آسان‌تر است نسبت به مدل‌سازی‌ی آن دیگری.
    معنای این حرف باز هم این است که دینامیک کند آن نسبتا مستقل از اتفاقاتی است که در بازه‌های کوتاه‌مدت رخ می‌دهد.
    شاید درست بگویید. مطمئن نیستم، اما باورم بیش‌تر به همین سمت تمایل دارد.

    اما یک سوال‌ای:‌ آن نقطه‌ی کمینه‌ای که گفتید، کجا است؟ نقطه‌ی تکینگی که نیست؟!!!

  12. – امیدوارم که نباشه. همون یه دونه ای که داشتیم واسه هفت پشتمون بسه…
    – اون نقطه ،به نظر من، جاییه که پتانسیل اقتصادی کشور روی دوش مردمش میافته. پول مالیات ارزش پیدا میکنه. فاصله دولت و ملت کم میشه و بجای اینکه سیستم بر مردم حکومت کنه، خواست مردم سیستم رو عوض میکنه.
    – امیدوارم که به خیال ِ خوش خیالانه من زیاد نخندین!

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s