ملت

ملت امروز صبحِ زود چشمان‌اش را به سختی گشود. دل‌اش نمی‌خواست از رخت‌خواب بیرون بیاید اما مگر صدای ساعت امان می‌داد؟ فکر کرد شاید امروز تعطیل باشد، اما می‌دانست که نیست، و به ذهن‌اش رسید که امروز سر کار نرود، ولی مگر می‌شود نرفت؟ بدن‌اش را کش و قوس‌ای داد و خودش از تخت بیرون کشید و به سمت دست‌شویی راه افتاد. ملت پشت دست‌شویی منتظر بیرون‌آمدن بقیه‌ی ملت بود که همه، صبح زود -خواب و خمار- به زورِ اجبار بیدار شده بودند و اینک سعی می‌کردند در دست‌شویی ادامه‌ی رویای‌شان را ببینند. ملت بی‌رمق‌تر از این است که عصبانی شود. ملت غرغری می‌کنند و چرخی در خانه‌شان می‌زنند و آخر سر می‌توانند از دست فضولات شبانه‌ی خویش راحت شوند – همه‌شان!

ساعت‌ای بعد ملت در خیابان‌ها، پشت چراغ قرمزها و ترافیک پایان‌ناپذیر صبح‌گاهی ساعت‌اش را نگاه می‌کند و نگران است که اگر امروز هم دیر برسد ملت چه فکری راجع به‌اش می‌کند. ملت نگران چشم غره‌ی معلم‌اش، استادشان، رییس‌اش و صاحب‌کارشان است. ملت می‌داند امروز نیز دیر می‌رسد و با خود می‌گوید فردا باید زودتر بیدار شوم تا نفر اول‌ای باشم که خود را از تکدرات شبانه خلاصه کنم.

ملت سر کار است. ملت آرام آرام شروع می‌کند به ورق‌زدن دفترها و خواندن کارهای روزانه و تمیز کردن ویترین و گاهی آرام آرام آجری از زمین برمی‌دارد و در فرغون می‌اندازد تا بعد از چای ساعت ده‌اش فرغون را ببرد طبقه‌ی بالا و با سیمان و ماله بیفتد به جان کاغذهایی که باید یک گوشه‌شان را امضا کند و صفحاتی را که تا پایان فصل مانده آرام آرام بخواند تا برای امتحانی -که حتما خواهد آمد- آماده شود. ملت نگران است چون کلی کار دارد و به نظرش می‌رسد که گویا هیچ‌وقت کارهای‌اش تمام نخواهد شد: تکلیف‌ای برای فردا، طرح سوال‌ای برای امتحان پس فردا، یک طبقه تا آخر هفته و پاس‌کردن چک‌های باقی‌مانده‌اش تا آخر ماه. کاغذی از روی میزش سر می‌خورد و تاب تاب‌زنان روی زمین می‌لغزد و می‌رود آن گوشه‌ی همیشگی‌ی دست نیافتنی‌ی زیر میز. خم که می‌شود تا برش دارد متوجه می‌شود که همه‌ی سایه‌ها رفته‌اند برای استراحت. ملت کرکره‌ی مغازه را پایین می‌کشد.

ملت گرسنه است. باید شکم‌اش سیر شود. آفتاب بدجوری می‌زند بر فرق سرش. می‌رود گوشه‌ای. آب‌ای می‌زند به دست و روی‌اش. هر کس‌ای گوشه‌ای از حیاط نشسته است. ظرف غذاها بازند و صف‌ای دور و درازِ ملت بی‌قرار توی سلف خودنمایی می‌کند. به سایه‌های کوتاه شده می‌نگرد. ملت گوشه‌ای جمع شده‌اند و بحث می‌کنند که چرا ظهرها سایه‌ها کوتاه می‌شوند. توپ‌ای می‌افتد وسط‌شان و همه چون بچه گربه‌ای خیز برمی‌دارند به دنبال‌اش. ملت عرق می‌ریزد. از خود می‌پرسد مگر ملت بی‌شعور است که این موقع روز در مغازه را می‌زند؟ ملت به ملت توجه نمی‌کند. ظهر است و ملت باید استراحت کنند. و ملت هم‌چنان در مغازه را می‌زند و در صف هم‌دیگر را هول می‌دهد.

ملت به ساعت‌اش نگاه می‌کند. چیزی به تعطیلی نمانده. خوش‌حال می‌شود و ناراحت. خوش‌حال از این‌که به زودی خلاص می‌شود و ناراحت از این‌که هنوز که هنوز است هیچ کاری از پیش نبرده. صبح پنج صفحه بیش‌تر نخوانده بود و پنجاه صفحه مانده. ملت غم‌گین است که چرا نتوانسته است حتی یک سوال نیز طرح کند برای امتحان هفته‌ی بعد ملت‌اش. آجرها نصف یک دیوار را نیز بالا نبرده است چه برسد به این‌که دیواری برهم نهد و طبقه‌ای بالا ببرد. صبح فروش‌ای هم نداشته و نمی‌داند با این کساد و نبود مشتری با چک‌های‌اش چه بکند. ملت نگران است مبادا رییس‌اش، معلم‌اش، سرکارگرش و شریک‌اش بیاید به کار او اعتراض کنند. چاره‌ای نبود. کار بیش‌تری نمی‌توانست از پیش ببرد. ملت می‌جنبد اما مگر غذای سنگین ظهر می‌گذارد؟ چشم‌های ملت آرام آرام بر هم می‌شود و بر هم می‌ماند و می‌ماند و می‌ماند و یک‌هو باز می‌شود. بسته، باز. بسته، باز، بسته‌، بسته‌، بسته.

آفتاب غروب می‌کند و ملت هم‌چنان در ترافیک است. ملت سرش را به پنجره‌ها تکیه داده و حرکت آرام ماشین‌ها و عابرانی را که شتاب‌زده به سمت مقصدی نامعلوم روانه‌اند می‌بیند. گاهی چشم‌های‌اش روی هم می‌افتد، گاهی بیدار می‌شود و بدتر از همه گاهی مجبور است پیاده شود و دوباره سوار خط بعد، مسافرکش بعدی و یا موتوری‌ی دیگری شود. با خود آرزو می‌کند کاش پیش از سبز شدن علف‌ها ماشین‌ای بیاید و او این دم غروبی سوارش شود و آن‌قدر لازم نباشد تا نهایت دنیا فریاد زند «مستقیم! مستقیم!».

ملت کسل شده است. خانه‌اش آن چیزی نیست که باید باشد. ملت‌اش نیز. چاه فاضلاب بو می‌دهد، دوش چکه می‌کند، غذا ته گرفته است، بچه‌ها نمره‌ی بد آورده‌اند، بابا عصبانی است، مامان زود می‌رود و می‌خوابد، شوهرش غر می‌زند که خورشت چرا آب‌اش کم است و زن اعتراض می‌کند که چرا پرده‌ها را عوض نمی‌کنند بعد از این همه سال. تلویزیون گندش را بالا آورده با آخوندهایی که از این کانال به آن کانال شناورند و سریال‌های آبکی‌اش. روزنامه‌ها نیز دریغ از یک نوشته‌ی به دردبخور. راستی شب نیز به جای فوتبال چلسی-رئال مادرید، دپورتیو لاکرونیا – بلونیا پخش می‌شود. گندشان بزنند: خواست ملت این است!

رخت‌خواب‌ها پهن می‌شود. ملت توی تخت‌خواب‌های‌شان می‌خزند تا معاشقه‌ای تند و فوری داشته باشند که زودتر خواب‌شان ببرد. کتاب‌های کنار تخت هم‌چنان دست‌نخورده باقی می‌مانند – ملت خسته‌تر از این است که چیزی بخواند. مخصوصا این‌که «مگه کتاب خوب هم داریم این روزا؟». راست می‌گوید ملت. مگر دیگر نویسنده‌ای باقی مانده تا چیز دندان‌گیری بنویسد؟ خب! آن‌ها هم گناه ندارند. زندگانی بد شده است. بگذار ملت هر چه می‌خواهند بگویند. گندشان بزنند با این زندگی‌ی سگی‌شان!

آخرین کلماتی که آقای نویسنده‌ی ملت نوشت همین بود: «گندشان بزنند با این زندگی‌ی سگی‌شان!». دقیقه‌ای بعد چراغ خاموش شد و او نیز به ملت‌ای پیوست که قرار است فردا صبح به سختی چشم‌های‌اش را باز کند و آرزو کند امروز کاش روزِ تعطیل بود. اما متاسفانه می‌دانیم فردا تعطیل نیست.

Advertisements

14 نظر برای “ملت

  1. ملت در حال حاضر دارد این جا وبلاگ سولوژن می خواند. سرش هم کلی درد می کند، استادی که کارش دارد آب شده و زیر زمین رفته! البته آن ور دنیا ملت خواب است! همین چند دقیقه پیش آخرین پی ام اش را داد و رفت که بخوابد! ملت بهتر است کم تر نصف شب ها قهوه بخورد! و بیشتر وبلاگ آپدیت کند!

  2. سولوژن جان!
    فعلاً تا حدودِ بیست و چهار ساعت وبلاگ عمومی ست.
    این آدرس ای میل من است:
    creatureee@gmail.com
    لطفاً اگر تمایل داشتید یک آدرس پستِ الکترونیک – ترجیحاً در جی میل – برایِ من بفرستید تا به کلبه خرابه ی دو قفله ی خود دعوتتان نمایم!

  3. ذوق زده نشم. دستامو با انتظارم ببرم بالا و بگم : خوب بعد از مدت ها یه داستان خوندم. بالاخره هم آوردن و یه داستان خوندم که… که بهتره انتظارارو ببریم بالاتر. از این خیلی بالاتر.

  4. داستان/ توصیف شرایط/ نقد خوبی نوشتید. فکر میکنم که محیط اولیه داستان ایران بود?? هرچند که كاملا قابل تعمیم به زندگی اکثریت افراد در غرب هم میشد, با نوانس هایی متفاوت تر.

  5. ملت دیگه خودشونم نمی فهمند چی میخوان
    ملت شدن حیوون متفکر بی مغز .
    چیز جدیدی برا قکر کردن وجود نداره
    تصور کنید یکدفعه صد سال برگردیم عقب ایا ملت قادر به زندگی خواهد بود؟

  6. ای بابا، گویا افتخار دادین امروز. الان از لنا شنیدم. آقا تبریک عرض می‌شود. امیدوارم حالا حالاها تولد شما را نبرد D:
    این هم واسه اینکه حین خوردن به فکر همه‌ی محرومان عالم باشی:

    _اْْ_اْ_اْ_
    |____|

  7. مرد حسابی، تو که گاه و بیگاه میای وبلاگ ما و با بکگراند لپ‌تاپم بیشتر از خودم حال می‌کنی چرا ما رو مشمول الطاف لینکانه‌ی خودت نمی‌کنی؟

  8. خوب تلقی شما اینه از ایران…و دلیل عقب ماندگی این ملت…ولی ملت گوناگونند پس بهتره فکر کنیم اکثر این ملت! حالا ملل دیگه چطورین؟ برعکس این ملت؟

  9. گاه این ملت از اشتباهات قبل و گاه از اشتباهات خودشان می سوزاند!
    یک سوال اینکه آدم چطور زندگی رو ببینه چه هدفی داره یا به کجا می خواهند برسه؟!

    بعضی ها سختی ها و برخی راحتی بودن همیشه بیاد دارند و این بسته به این که مردمان به کارشون علاقه داشتن باشن یا نه تفاوت می کنه و مشکلات این چنین مانند ترافیک و …خیلی چیز دیگر باید مردم یه جوری سرشون گرم باشه به کارشون و فکر کنم در تمام جوامع مردمشون یه جوری سرگرم می کنن برخی از جوامع با سرگرمی ها مناسب و در اینجا با گرفتاری های بی نظیر! که ساختار جامعه ما تشکیل داده است.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s