لهجه‌ی باادب-لهجه‌ی بی‌ادب

ناراحت‌کننده این است که یک ایرانی را نه از لهجه‌ی انگلیسی‌اش که از لحن بی‌ادبانه‌اش بشناسی.
امروز به یک آژانس هواپیمایی ایرانی در ونکوور زنگ زدم، لحن متوقعانه‌ی خانم پشت تلفن آن‌قدر توی ذوق‌ام زد که نگو!
(به نظرم سطح توقع‌ام رفته بالا. به تازگی اگر سوار اتوبوس بشوم و راننده به سلام‌ام پاسخ‌ای ندهد حتما فکر می‌کنم یا نژادپرست است یا ضدخارجی! اما حالا که خوب فکر می‌کنم می‌بینم در ایران هم وضعیت خیلی به‌تر نبود و هیچ تضمین‌ای نبود که راننده تاکسی جواب سلام یا خداحافظی‌ات را بدهد (من معمولا هم سلام می‌کردم و هم خداحافظی!). یاد ملانصرالدین افتادم و ماجرای الاغ سوارشدن‌اش – همین‌جوری).

Advertisements

7 نظر برای “لهجه‌ی باادب-لهجه‌ی بی‌ادب

  1. چه بامزه، امروز من به یک آژانس هواپیمایی ایرانی زنگ زدم و یک آقای انگلیسی الاصل (از روی لهجه اش می گم البته ، واضحه)خیلی مودبانه جواب داد . بعد موقع خدافظی با یک لهجه خیلی بامزه بهم گفت :» کاری ندارین؟ خدافظظظ!» به نظرم فارسی رو اخیرا یاد گرفته بود و داشت خودشیرینی می کرد ! 🙂
    در مورد حرفت کاملا موافقم. آدم سطح توقعش میره بالا اینقدر همه مودب هستند و ملیح برخورد می کنن!

  2. به نازلی: بله! دقیقا! گرچه بد از مدتی هم توی ذوق‌اش می‌خورد که این مودب و ملیح بودن همه‌اش به خاطر خوش‌خلقی‌ی ذاتی‌ی آدم‌ها نیست، بلکه «به نظر می‌رسد» که اقتضای شغل‌شان باشد. به هر حال حفظ ظاهر هم به‌تر از از دست‌دادن‌اش است.

  3. چندوقت پیش به عنوان یک case study داشتم نحوه کار مک دونالدز را در زمینه بازاریابی و اداره می خواندم و جالب اینکه در برخورد با مشتری حتی نحوه لبخند زدن صندوقدار نیز تشریح شده بود! بله درست «به نظر می رسد»
    به هرحال هنر نزد ایرانیان است و بس ؛)

  4. راستش این چیزها را که می شنوم دلم هُری پایین می ریزد. فکر کنم من این مشکل را با زبان انگلیسی دارم. یعنی اصلاً اعتماد به نفس ندارم که آیا مؤدب حرف می زنم یا نه. شک دارم و چون کلمه کم بلدم، طبیعتاً نمی توانم سخنور باشم.

  5. من هم یک مدتی به عالم و آدم سلام می‌دادم ولی مدتی‌ست بی‌خیال شده‌ام!
    به نظرم درست‌ترین کار این است که فقط با آنهایی خداحافظی کنیم که جواب سلاممان را می‌دهند…!

  6. البته کل این حرف‌های‌ام به این معنا نیست که الزاما ایرانیان بداخلاق‌تر هستند. هنوز به این نتیجه نرسیده‌ام و مهم‌تر از آن هنوز از روابط اجتماعی‌ی ایرانیان بیش‌تر از روابط اجتماعی‌ی اینان خوش‌ام می‌آید.
    در پاسخ به پرستو هم بگویم که مودب‌بودن خیلی هم به زبان انگلیسی ربطی ندارد. به نظر من لبخندزدن، پی‌گیربودن کار مشتری (یا مخاطب) و با اشتیاق با او صحبت‌کردن (حالا حتی اگر خیلی هم خوب صحبت نمی‌کنیم) نشانه‌ی ادب است. البته واضح است که مثلا برای شغل‌ای چون فروشنده‌ی فروش‌گاه یا گارسون رستوران زبان‌بازی اهمیت زیادی پیدا می‌کند. اما بعید می‌دانم قرار باشد مثلا گارسون رستوان شوی (که حدس هم می‌زنم خوب پول در بیاورد!).
    راستی من حدس می‌زنم هیچ دختر ایرانی‌ای نتواند گارسون رستوران شود.
    به ala: هممم … ایده‌ی خوبی است! (;

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s