US patriots

Five U.S. soldiers are being investigated for allegedly raping a young woman, then killing her and three relatives, an American military official said Friday, describing the latest allegations of abuse of Iraqi civilians.(+)

Advertisements

آلمان-آرژانتین

آلمان این‌گونه برد: تا نزدیکی‌های محوطه‌ی جریمه می‌آمد، بسیار کم موقعیت خطرناک بر دروازه‌ی آرژانتین ایجاد کرد، با توپ‌های ساده که راه از پیش نبرد، دروازه‌بان آرژانتین را از بازی بیرون کرد و در آخر در ضربات پنالتی با روحیه‌ی بالا بازی را برد. آلمان از جام ملت‌های اروپای ۱۹۷۶ تاکنون در ضربات پنالتی نباخته است.

آرژانتین این‌گونه باخت: پس از گل اول بازی عقب کشید، یک پنالتی‌شان را نگرفتند، دروازه‌بان‌شان که بیرون رفت دفاع‌شان ضعیف شد (و دروازه‌بان جدید مطمئن نبود) و همین!

آرژانین تیم محبوب من نیست (تیم محبوب خان داداش است!) اما نمی‌توانم انکار کنم که تیم قوی‌ای است و فوتبال را زیباتر از آلمان،‌ ایتالیا و فرانسه بازی می‌کند (حتی اگر بازی‌ی جوان‌مردانه‌ای انجام ندهند). فوتبال آلمانی را نمی‌پسندم. زیبا نیست. مرا یاد کارخانه‌های تولید خودرو می‌اندازد.

GapMinder

امشب یک سایت جالب پیدا کردم که انواع آمارهای مختلف کشورهای گوناگون را بر اساس World Development Indicators 2006(!) به شکل گرافیکی نمایش می‌دهد(+). من که از بازی‌کردن با آن خوش‌ام آمد و مطمئن‌ام چنین داده‌هایی و این شیوه‌ی نمایش آن برای جامعه‌شناسان و مردم‌شناسان و احتمالا اقتصاددانان مفید خواهد بود. نگاهی به‌اش بیندازید.

در ضمن یک سوالی … در جامعه‌شناسی (و علوم دیگر) چگونه رابطه‌ی علی‌ی بین دو متغیر را کشف می‌کنند؟ یعنی از کجا به این نتیجه می‌رسند که دو متغیر نسبت به هم چنان رابطه‌ای دارند یا این‌که هر دو مثلا معلول متغیر دیگری‌اند؟ می‌دانم که آدم‌هایی بوده‌اند که حسابی روی این پژوهش کرده‌اند (مثلا یکی‌اش Judea Pearl است که کتاب‌ای به نام Causality هم به تازگی منتشر کرده است). اما خب، من چیز زیادی در مورد کارش نمی‌دانم.

Intellectuality Maniac

چرا ما باید این همه از کلمات روشن‌فکر، روشن‌فکرانه، روشن‌فکرنما، روشن‌فکر ظاهری، روشن‌فکری، روشن‌فکرمابانه و غیره به عنوان ارزش و ضدارزش -توام- استفاده کنیم؟

مساله و راه‌حل

می‌گوید این مساله نیست، راه‌حل است. دنبال راه‌حل‌ها نرو، مساله‌های‌اند که مهم‌اند.
می‌گویم یا شیخ، مساله چیست؟
و می‌گوید اما مسالة! [و چیزهایی می‌گوید]
و من می‌گویم که این مساله نیز که خود راه‌حل‌ای است برای مساله‌ای دیگر.

شیخ تایید می‌کند و می‌گوید که موضوع تنها این است که چیزها را چگونه بنمایانی.
من لبخند می‌زنم، مولاهم لبخند می‌زند، وقت تمام می‌شود، خداحافظی می‌کنم و می‌روم.

و حالا که به حرف‌های‌اش فکر می‌کنم می‌بینم که خیلی هم مخالف نیستم. ما بیش از آن‌که به مساله‌ها فکر کرده باشیم، به راه‌حل‌ها اندیشیده‌ایم. راه‌حل‌های مساله‌هایی که وجود ندارند.
سوال این است: مساله چیست؟

تاریخ‌شان

دولت مردان وقتی می‌خواهند چیز مهم‌ای به هم بگویند، این‌طوری‌ها می‌نویسند:

April 24, 1945
Dear Mr. President,
I think it is very important that I should have a talk with you as soon as possible on a highly secret matter.
I mentioned it to you shortly after you took office but have not urged it since on account of the pressure you have been under. It, however, has such a bearing on our present foreign relations and has such an important effect upon all my thinking in this field that I think you ought to know about it without much further delay.
Faithfully yours,
Henry Stimson
Secretary of War
(+)

این یک کلوم حرف مهم اعلام اختراع چیزی بود که سه چهار ماه بعد دویست هزار نفر را فرستاد آن دنیا.
مرده‌شور برده‌ها!

تکمیلی:
و اگر می‌خواهید بدانید دولت‌مردان چگونه تصمیم‌گیری می‌کنند، نوشته‌ی محرمانه‌ی زیر را ببینید. این سند آگوست ۲۰۰۵ آزاد شده است:
صورت جلسه‌ی تصمیم‌گیری برای انتخاب اهداف حمله‌ی اتمی [جلسه سه ماه پیش از حمله‌ی اتمی برگزار شد و کیوتو، هیروشیما، یوکوهاما و زرادخانه‌ی کوکورا(؟) به عنوان اهداف مناسب تشخیص داده شدند. سه ماه پیش‌تر از حمله!]

برای اطلاعات بیش‌تر هم صفحه‌ی ویکی درباره‌ی حمله ی اتمی به هیروشیما و ناکازاکی را ببینید.

در نهایت تاثیر عمل دولت‌مردان را از فاصله‌ی خیلی دور ببینید. فاصله‌ی نزدیک‌اش برای روحیه‌ی آدم خیلی خوب نیست (راستی شما تا به حال شنیده‌اید که با بمب اتم طرف بخار شد، نه؟ (البته در واقع تصعید!). در جستجوهای‌ام یک عکس‌ای دیدم که تنها چیزی که از طرف مانده بود سایه‌اش بر پلکان بود!)

تصویر ناکازاکی پیش و پس از حمله را از این‌جا ببینید.

نوبل اقتصاد، توهم توطئه و تعامل سیاست و علم

جملات زیر را بخوانید:

… it was easier to resolve conflict within long-term relationships, than single encounters.
… the ability to fight back is sometimes more useful than defending oneself from an attack.

من چیزی از روند تاثیر علم بر سیاست نمی‌دانم. یعنی نمی‌دانم آیا وقتی ثابت کردیم در این شرایط به‌ترین کار این است (در مدل‌ای ریاضی) آیا واقعا در سیاست �م از آن استفاده می‌کنیم یا نه؟ اما نگاه‌ای به موسسات‌ای که این دو برنده‌ی جایزه نوبل اقتصاد در آن‌ها کار می‌کرده‌اند بیاندازید و بعد نگاهی به سیاست دولت‌های این دو فرد بیاندازید و ببینید آیا مثل من تعجب می‌کنید یا خیر

Robert J. Aumann, 75, is a professor at the Centre for Rationality at the Hebrew University of Jerusalem, was cited for his work in looking how real-world situations can affect the theory. He showed that it was easier to resolve conflict within long-term relationships, than single encounters.
Thomas C. Schelling, 84, is a professor at the University of Maryland’s department of economics and a professor emeritus at Harvard. He successfully applied Game Theory during the Cold War, explaining that the ability to fight back is sometimes more useful than defending oneself from an attack.
(Read more)

اگر کس‌ای که اقتصاد می‌خواند (مثلا حامد که می‌شناسم‌اش یا هر آگاه دیگری) توضیح‌ای بدهد خوب است.