ناگهان حس کردم خیلی چیزها

ناگهان حس کردم خیلی چیزها را فهمیدم. یک مساله‌ی مشابه دیگر پیدا کردم: یک مساله‌ی اخلاقی. مسایل اخلاقی cloning، مسایل اخلاقی‌ی ساختن موجودات قوی‌تر و به‌تر با استفاده ابزارهایی که تکنولوژی در اختیارمان قرار می‌دهد (cyborgها منظورم است) و مساله‌ی حق داشتن یا نداشتن حمله کردن کشوری ابرقدرت به کشورهای دیگر (درست مثل مورد فعلی، حمله‌ی آمریکا به عراق) از یک نوع است: از قدرت‌مان چقدر می‌بایست استفاده کنیم. آیا اگر از نظر نظامی قوی‌تریم،‌ می‌توانیم به عده‌ای دیگر –مثلا کشوری دیگر- حمله کنیم ولو این‌که کارمان به حق (طبق یک معیار توافق شده‌ی جهانی یا کره‌ی زمینی) باشد؟ ساختن cyborg هم شبیه به همین است: کسی که پول بیش‌تری دارد (یا هر ابزار قدرت دیگری)، می‌تواند پول‌اش را (یا همان ابزار قدرت‌اش را) به فرم دیگری از ابزار قدرت در بیاورد. یعنی قدرت جسمی به دست آورد: باهوش‌تر شود، قوی‌تر شود، بیش‌تر عمر کند یا … . یک نوع تبدیل قدرت در این‌جا صورت می‌گیرد و حتی به نظر می‌آید که چنین چیزی تبدیل به عامل درجه‌ی اول قدرت می‌شود. یک زمان قدرت بدنی بود، زمانی بعد گاو بود، یک زمان زمین بود، زمانی ارتش بود، زمانی دیگر پول و این‌کنون اطلاعات. شاید بعدا دوباره تبدیل شود به همان ویژگی‌های فردی‌تر و دوباره این چرخه با بن‌مایه‌ای متفاوت شروع شود. آیا یک انسان حق دارد به چنین قدرت برتری برسد؟ کسی که پول بیش‌تری دارد، می‌تواند تراشه‌ای در مغزش بگذارد و حافظه‌اش از من به‌تر شود، دانشمند به‌تری شود و الی آخر. آیا او چنین حقی دارد؟ مساله‌ی cloning هم تقریبا همین است. گرچه باید تفکیک کرد که چنان چیزی (که از این پس به آن نه شبیه‌سازی که تکثیر می‌گویم) چه حالت‌هایی می‌تواند داشته باشد. من دو حالت را متصورم: تکثیر انسان کامل و تکثیر بخشی از انسان. مورد اول مشکلات اخلاقی‌ی خاص خودش را دارد که می‌توان به انواع مشکلات روانی‌ی شخصی (بچه‌ی فوت شده‌اش را همین‌طور کپی می‌کند و هر بار که می‌بیندش یاد قبلی می‌افتد) و هم‌چنین سوء استفاده از نیروی برتر انسانی (من نابغه‌های‌ام را تکثیر می‌کنم،‌ همیشه بچه‌های قوی به وجود می‌آورم و … قدری مشابه با ایده‌ی نازی‌ها) اشاره کرد. اما حالت دیگر که تکثیر بخشی از انسان است، درست مساله‌ای چون مشکل cyborg را به وجود می‌آورد: من چرا باید به دلیل پول‌دارتر بودن، شانس زندگی‌ی بیش‌تری داشته باشم؟ این‌ها مسایل مشابهی‌ست که در بسترها و سطوح اجتماعی‌ی مختلفی رخ می‌دهد. پایه‌ی همه‌شان این است: تا چه حد مجازی که از قدرت‌ات استفاده کنی؟

فکر کنم امشب یک مقداری

فکر کنم امشب یک مقداری با یکی از این مکانیزم‌های meta-learning‌ام مشکل پیدا کردم! سروتنین بود یا دوپامین؟ هنوز خوب بلد نیستم! به هر حال باید از این موجود معذرت بخواهم!